قالب وردپرس پوسته وردپرس قالب فروشگاهی وردپرس وردپرس قالب وردپرس

رجعت

بسم الله الرحمن الرحیم
{وَقُلْ رَبِّ أَدْخِلْنِی مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِی مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَلْ لِی مِنْ لَدُنْکَ سُلْطَانًا نَصِیرًا}

همه چیز در برابر نور خورشید ظاهر می شود. چون خورشید طلوع نماید و ظاهر شود. ستارگان و ماه دیگر دیده نمی شوند. (گاه پیش می آید که در ساعات اولیه طلوع آفتاب عالمتاب ماه مدت کوتاهی در آسمان ظاهر است و سپس از نظر ناپدید شود).
در اساطیر مصر می خوانیم که چون رع (خورشید) به آسمان رفت. دور به تحوت (ایزد ماه و عطارد) رسید. دوره ای که رع و سایر ایزدان اعم از منفی و مثبتشان بر روی زمین مادی ما زندگی می کردند. عصر طلایی یا زرین شناخته می شود.
پس از این دوره هر چند ارتباط ایزدان با انسان ها و پرستندگانشان قطع نشد. اما دیگر کامل به صورت مادی بر روی زمین مادی ما زندگی نمی نمودند. زیرا بین عالمشان با زمین مادی ما مرزی کشیده شد. ما بر طبق این تفسیر در دوره شب عالم هستیم.
در نظر مغان شیعه این عالم به دو بازهٔ دوازده هزاره یی تقسیم می شود. که در واقع چون دوازده هزاره شب عالم به پایان رسد. دوازده هزاره روز عالم هم زمان با عصر ظهور حضرت صاحب الامر عجل اللّه شروع خواهد شد.
به عبارتی دیگر عصر زرین در اساطیر هنگامی بود که زمین مادی ما دورهٔ روز خود را سپری می نمود. و سپس وارد دوره شب شد. خلقت حضرت آدم صفی اللّه نیز در دوران شب عالم و حکومت قمر رخ داد.
بر طبق تفسیر این بزرگان زمان تولد حضرت رسول اکرم الله صلوات الله علیه معادل طلوع فجر اول و معادل هنگام اذان صبح بود که جهان بشری وارد بین الطلوعین خود شد. و اکنون ما در دقایق پایانی این بین الطلوعین می باشیم تا خورشید عالمتاب برای اولین بار در تاریخ بشریت ظهور نماید.
بر طبق نظر پیران متاخر ذهبی ولایت ائمه هدی ولایت شمسی است. و ولایت اولیای الله قمری است. چنانچه قمر بر طبق نظر نجوم بطلمیوسی و نجوم جدید نورش را از شمس می گیرد. اولیای الله هم نور ولایتشان را از مشکات ولایت شمسی چهارده معصوم می گیرند. و در واقع متجلی کننده آن نور می باشند.
علی ای حال هیچ گاه در تاریخ بشریت شمس ولایت معصومین ظهور ننموده است. درست است که حضرات معصومین یکی پس از دیگری پا به عرصه هستی گذاشتند. اما شمس ولایتشان ظهور ننمود. زیرا دوره ای که زندگی می نمودند. دوره بین الطلوعین عالم بود. و آخرین بازمانده و وارث این خاندان یعنی حضرت بقیه الله عجل اللّه هستند که ظهور شمس ولایتشان با پایان دوره شب عالم و ورود جهان بشری به دوره روز عالم محقق خواهد شد.
بنابراین هر آنچه که در باطن اجداد طاهرین بزرگوارش پنهان ماند و مجلای ظهور پیدا ننمود. توسط حضرت ظاهر خواهد شد. ماموریتی که هیچ نبی و ولی ای موفق به اجرایش نشد توسط حضرتش بروز و ظهور پیدا خواهد نمود.
شاید بدین خاطر باشد که همه حضرات معصومین سخن از این آخرین بازمانده خاندان نبوت و امامت می نمودند و شیعیانشان را به درک حضرتش و دوران ظهورش می خواندند.

{هُوَ الَّذِی أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِینِ الْحَقِّ لِیُظْهِرَهُ عَلَى الدِّینِ کُلِّهِ وَلَوْ کَرِهَ الْمُشْرِکُونَ ﴿۹﴾=اوست کسى که فرستاده خود را با هدایت و آیین درست روانه کرد تا آن را بر هر چه دین است فائق گرداند هر چند مشرکان را ناخوش آید (آیه ۹ سوره صف) }
مسلم است که از دوران زندگی حضرت رسول اکرم صلوات الله علیه تا به این لحظه اسلام بر تمام ادیان غلبه ننموده است.
گفته شد که در دوره شب عالم هستیم. در هنگام شب ریاست با قمر است. اسلام بر طبق نظر مغان شیعه قمر است با شراکت زهره (منجمین دوره اسلامی جملگی کوکب اسلام را زهره می دانند. که از نظر ما نادرست است. قمر در کنار زهره اسلام است ) سایر ادیان نیز هر کدام کوکبی اختصاصی در دوران شب عالم دارند. من باب مثال یهود کوکبشان زحل است و مسیحیان مشتری و زرتشتیان نیز هورمزد (مشتری) و قس علی هذا …
طبیعی است که هر چند که قمر (اسلام) در آسمان شب درخشش بیشتری دارد. و چون هنگام ظهور اسلام ما وارد بین الطلوعین عالم شدیم. قمر و زهره در بین الطلوعین بیشترین درخشش را دارند. و تقریباً هر چقدر به دقایق پایانی این بین الطلوعین نزدیک شویم. و هوا روشن تر شود. کواکب دیگر آسمان شب با سختی بیشتری قابل رصد هستند. یعنی ادیان دیگر نور تجلی کمتری دارند.
اما ما چون وارد دوره روز عالم شویم و شمس ولایت حضرت حجت عجل الله طلوع نماید. نور تمام کواکب جز زهره و قمر _در اوایل این طلوع_ منهدم می شود. و پس از دقایقی قمر و زهره نیز ناپدید می شوند. شمس آن حقیقت و مخ واقعی اسلام است. قمر نور شمس را متجلی می نمود. پس در واقع نورش از خود اصالت نداشت. و با وجود منعکس نمودن نور شمس اما نورش (نور قمر) متفاوت از نور شمس در نظر است. تمام آنچه که فقیهان و متکلمین و حکیمان و عارفان جهان اسلام تا کنون از اسلام نمایانده اند. معارف اسلام قمری است نه شمسی!

البته گاه در بین تفاسیر و آرای این بزرگان شمه ای از اسلام شمسی یافت می شود.
فهم کتاب آسمانی قرآن و معارف اسلامی و معارف علمی در دوران حضرتش بسیار متفاوت از آنچه خواهد بود که دانشمندان رشته های گوناگون اسلامی و علمی بدان دست یافته اند. اسلام دوران حضرتش شمسی است نه قمری. شاید یک دلیلی که در بعضی احادیث داریم که حضرتش گویی به دین جدیدی دعوت می نماید همین اسلام شمسی باشد.
از سوی دیگر در حدیث داریم که حضرتش برای احیای دین جد بزرگوارش ظهور می نماید. این دو سری از احادیث قابل جمع شدن است. زیرا احکام اسلامی قرآنی هم اکنون نیز به کنار گذاشته شده است. و این احکام احیا خواهد شد. ضمن اینکه با ظهور اسلام شمسی اسلام حقیقی احیا می شود. و پاسخ های منکرین پیروان دانش بشری و علم گرا به تمامی داده خواهد شد. بنابراین اسلام احیا خواهد شد. اما اسلامی از جنسی شمسی نه قمری.
و در عالم اسلام جز اهل ظاهر و متعصبینی که با اسلام قمری آنچنان خو گرفته اند که نمی توانند نور خورشید را ببینند کسی منکر حضرتش پس از پیروزی بر دجال لعین (ماشیح داود) نخواهد شد.

در بعضی احادیث داریم که حضرتش هر کسی را که ایمان نیاورد از دم تیغ می گذراند. چرا نگذراند ???!!!
هر کسی که پس از طلوع شمس ولایت حضرت و پیروزی حضرت بر دجال لعین و اعلام حکومت جهانی حضرتش. در روز روشن منکر روز و خورشید شود و سخن از زحل و مشتری و قمر و زهره نماید. در واقع حق را چون آفتاب روشن در برابر خویش ببیند و حجت بر وی تمام شود اما باز جحود نماید و منکر شود. چنین کسانی باید از صفحه روزگار محو شوند. که اگر نشوند. ماموریت حضرت یعنی برقراری حکومت نور در سرتاسر عالم شکست خواهد خورد.
تنها خفاش صفتانی که آنچنان در غار تاریک نفسشان با تاریکی انس گرفته اند حضرتش را پس از اتمام حجت منکر خواهند شد. چنین خفاش صفتانی در جهان بشری زنده نباشند بهتر است.

نکته : شیخ اکبر محمد محی الدین ابن عربی نیز در فتوحات مکیه بیشترین حجم منکرین حضرت حجت را در جهان اسلام مفتیان و فقیهان پیرو قیاس در فقه (فقه اهل سنت) و پیروان این مفتیان و فقیهان می داند. می توان با شرایط امروز درک نمود که پیروان اسلامی از جنس سلفی گرایی و جمود بیش از حد بر ظواهر نمی توانند پیرو حضرتش باشند. و در برابر حضرتش خواهند ایستاد.

اما خروج ماشیح داود لعین (دجال) با این تفسیر به مانند خورشید گرفتگی است یا به مثابه طوفان طهران در سال ۱۳۹۳ که چون شمس ولایت حضرت ظهور نماید موقتا فضای جو آسمان آنقدر تاریک شود که دوباره موقتا حالت شب پدید آید. منتهی این بار شبی بدون ستارگان و قمر (بدون انوار هدایت ادیان) و پس از غلبه حضرتش با یاری حضرت عیسی بن مریم علیه السلام بر ماشیح داود دجال لعین لعنت الله علیه این ظلمت به کنار خواهد رفت. و شمس ولایت ظهوری قدرتمندتر خواهد داشت.

نکته ۱ : گفته شد که اسلام چون قمر است. همچنین گفته شد که در دوازده هزاره شب عالم سلطنت با قمر بود. و اسلام قمری. از آن جایی که دین تمام انبیا اسلام بوده است. منتهی این اسلام در هر دوره ای به اقتضای آن دوران تفاوت هایی با احکام قرآنی و اسلام فعلی داشته است. بنابراین در هر دوره ای اسلام کوکبش قمر بوده است. در دوران حضرت ابراهیم خلیل الله کوکب دین حضرتش قمر بود. در دوران حضرت موسی کلیم الله کوکب دین حضرتش قمر بود. چون هر دین جدیدی می آمده کوکب وی قمر بوده و پیروان دین قدیمی تر که به دین جدید ایمان نمی آوردند. کوکب دینشان یکی دیگر از کواکب آسمان شب می شد.

نکته۲: پیشتر گفته شد که جنیان در مکان های تاریک زندگی می نمایند زیرا در برابر فوتون های نور خورشید دیده می شوند. با ورود جهان به دوره روز خویش اکثر قریب به اتفاق موجودات و عوالم مانند عصر زرین بار دیگر مرئی خواهند شد.

نکته ۳: در بین الطلوعین اندکی پیش از طلوع خورشید، هوا کاملا روشن می شود. اما هنوز خورشید طلوع ننموده است. چه بسا اندکی پیش از ظهور حضرت حجت عجل الله فرومایگان مرئی شوند و هنوز حضرت ظهور نکرده باشند.

نور ظهور
اللهم عجل لولیک الفرج

 

حتما بسیاری از شما خوانندگان عزیز کلیپ تقطیع شده بالا را که توسط کانال های معاند اسلام پخش شده است را از علامه سید کمال حیدری دیده اید که ایشان در آن می گویند که علامه طباطبایی _در تفسیر المیزان ذیل تفسیر آیه ۲۱۰ سوره بقره_ می فرمایند که ظهور در بین النشاءتین رخ می دهد. یعنی در این نشْأَه رخ نمی دهد. سخن ایشان با نظر علامه طباطبایی اندکی تفاوت دارد که در ادامه ملاحظه خواهید نمود. علامه طباطبایی سخن از سه مرحله می نمایند دنیا (با شرایط کنونی آن) دنیا با شرایط هنگام رجعت که ابتدای مرحله قیامت است و سوم دنیا با شرایط قیامت کبری یا یوم الحشر است. از نظر علامه طباطبایی هر کدام از این سه نشْأَه تفاوت هایی با یکدیگر دارد و ظهور حضرت مهدی عجل الله در نشْأَه رجعت در همین زمین ما رخ می دهد. نه اینکه در عالمی دیگر رخ دهد. منتهی آن هنگام زمین مادی ما شرایط کنونی را از جنبه کم و کیف ندارد و این تقریبا همان نظر است که فقیر مدت هاست سخن از آن می گویم که تا مرز عوالم باز نشود و زمین ما به غیر این زمین مبدل نشود و بسیاری از مردگان که در عوالم اثیری زنده اند به مانند جنیان و غیره مرئی نشوند ظهور رخ نخواهد داد.

 

کلیپ روشنگرانه درباره تقطیع ها و تحریف هایی که علیه سخنان علامه الله سید کمال حیدری صورت گرفته است

نکته : امروزه مکاتب متافیظیکی غربی نیز سخن از تغییر ارتعاش زمین برای ورود به بعد چهارم می نمایند. و در کثیری از فیلم ها و سریال های هالیوودی نیز این معنی را به نفع جبهه خویش نشان می دهند. (ما را که بر حقیم باطل و منفی و خود را که بر باطلند بر حق و مثبت نشان می دهند)

 

{تفسیر علامه طباطبایی بر آیه ۲۱۰ سوره مبارکه بقره }

{ هل ینظرون الا ان یاتیهم اللّه فى ظلل من الغمام و الملائکه و قضى الامر و الى اللّه ترجع الامور= (راستى حرف حسابى اینان چیست ) آیا انتظار این را دارند که خدا و ملائکه بر ابرها سوار شده نزد آنان بیایند (یعنى عذاب خدا به وسیله ابرهاى ویرانگر بیاید) و تکلیفشان یکسره شود؟ با اینکه سرنوشت ها معین شده و بازگشت امور همه به خداى تعالى است .( آیه ۲۱۰سوره مبارکه بقره ) }

هل ینظرون الا ان یاتیهم اللّه فى ظلل من الغمام و الملائکه

کلمه (ظلل) جمع (ظله) است که به معناى سایبان است، و ظاهر آیه این است که کلمه (ملائکه) عطف باشد برکلمه (اللّه) و در این آیه شریفه التفاتى از خطاب (فان زللتم ) به غیبت (هل ینظرون) به کار رفته، و تازه خطاب را متوجه رسول خدا کرده، تا بفهماند از سخن گفتن با آنان اعراض دارد، چون حال آنان حال کسانى است که منتظر آمدن عذابى هستند که ما قضایش را رانده ایم، عذابى که مطابق پیروى خطوات شیطان باشد که آنان براى خود اختیار کرده اند، و در بین خود اختلاف و چند دستگى بوجود آوردند.

خلاصه منتظرند که عذاب خدا در ابرهائى سیاه بر آنان سایه افکند، و خدا قضاى خود را از مسیرى که خود آنان احتمالش را هم نمى دهند به کرسى بنشاند، و یا بگو حالشان حال کسى است که گمان مى کنند خدا اعتنائى به شاءن آنان دارد، و از اینکه هلاک شوند پروا مى کند، (و الى اللّه ترجع الامور) و با اینکه بازگشت همه امور به خدا است، دیگر از حکم و قضاى خدا هیچ مفرى ندارند.

پس سیاق حکم مى کند به اینکه جمله: (هل ینظرون …) تهدید و و عیدى باشد که در آیه قبلى وعده اش را داده ، و فرموده بود: ( فاعلموا ان اللّه عزیز حکیم).

خداوند متصف به صفات اجسام نیست و ظواهر برخى آیات باید به وسیله آیات محکمه قرآنى معنا بشود

این را هم باید دانست که از ضروریات کتاب و سنت است که خداى سبحان متصف به صفت اجسام نیست، و با اوصاف ممکنات اوصافى که مستلزم حدوث و فقر و حاجت و نقص است متصف نمى گردد، همچنانکه فرموده: (لیس کمثله شى ء) و نیز فرموده : (و اللّه هو الغنى) و نیز فرموده: (اللّه خالق کل شى ء) و آیاتى دیگر نظیر اینها، آیات محکمى که متشابهات قرآن به وسیله آن آیات معنا مى شود.

پس هر چه از ظاهر آیات قرآن بر خلاف این آیات محکمه دیده شود صفات و افعالى را به خدا نسبت دهد، که متضمن حدوث است، باید به وسیله آیات محکم قرآن معنا شود، و معنائى از آنها گرفت که با صفات علیا و اسماى حسناى خداى تبارک و تعالى منافات نداشته باشد.

حال که این قاعده کلى را دانستى، مى گوئیم : در قرآن هر جا نسبت آمدن و یا آوردن به خدا داد، مثلا فرمود: (و جاء ربک و الملک صفا صفا) و یا فرمود: (فاتیهم اللّه من حیث لم یحتسبوا.

و یا فرمود: (فاتى اللّه بنیانهم من القواعد) در همه اینها معنائى منظور است که با ساحت قدس خداى تعالى و تقدس منافات ندارد، مانند احاطه و امثال آن، ولو اینکه بگوئیم از باب مجاز اینگونه تعبیرات شده است و بنابراین پس مراد از آوردن یا آمدن خدا در آیه مورد بحث همان احاطه به مردم براى راندن قضا در حق ایشان است.

علاوه بر اینکه ما در مواردى از کلام خداى تعالى مى بینیم که وقتى مى خواهد نسبتى از نسبتها و یا فعلى از افعال را از استقلال اسباب و وسائط سلب کند، گاهى آن نسبت و یا عمل را به خودش نسبت مى دهد، و گاهى به امر خود نسبت مى دهد، مثلا یک جا مى فرماید:(اللّه یتوفى الانفس ) و یک جا مى فرماید: (یتوفیکم ملک الموت ) و جائى دیگر مى فرماید: (توفته رسلنا).

و خلاصه مسئله جان گرفتن را یک بار به خودش آن گاه نسبت مى دهد، و یک بار به ملائکه، آنگاه در باره ملائکه مى فرماید:(بامره یعلمون) و نیز یک جا مى فرماید: (ان ربک یقضى بینهم) و نیز مى فرماید: (فاذا جاء امر اللّه قضى بینهم).
همچنانکه در باره آوردن عذاب در آیات مورد بحث فرموده: (ان یاتیهم اللّه فى ظلل من الغمام …).
و در جائى دیگر فرموده : (هل ینظرون الا ان تاتیهم الملائکه او یاتى امر ربک).
و این خود باعث مى شود که ما هر جا که امورى به خدا نسبت داده شده که با کبریائى خدا سازگار نیست بتوانیم کلمه (امر) را تقدیر گرفته، بگوئیم: منظور امر خدا است، نه خود خدا، مانند عبارت (جاء ربک)، و عبارت (و یاتیهم اللّه)، و بگوئیم منظور (جاء امر ربک) و (یاتیهم امر اللّه) است.

توجیهى لطیف تر و دقیق تر از ظواهرى که افعال حدوثى را به خداوند نسبت مى دهد

این است آن توجیهى که بحث ساده پیرامون اینگونه نسبت ها دست مى دهد، و همه مفسرین نیز آن را پذیرفته اند ولى تدبر در کلام خداى تعالى معنائى لطیف تر از این دست مى دهد.

توضیح اینکه امثال آیه: (واللّه هو الغنى ) و آیه: (العزیز الوهاب ) و آیه: (اعطى کل شى ء خلقه ثم هدى) این معنا را افاده مى کند که خداى تعالى آنچه را که از خلقت و شؤون و اطوارش مى دهد خودش ‍واجد آن است، و آنچه را مى دهد و به آن جود مى ورزد قطره هائى است از اقیانوسى که نزد خود دارد. هر چند که براى فهم ما از جهت انسى که به ماده و احکام جسمانیت دارد دشوار است که تصور کند چگونه مى توان اینگونه امور را از قید ماده و اوصاف حدوث جدا و مجرد کرد، تا نسبت دادنش به خدا محذور نداشته باشد.
آرى آنچه باعث مى شود، آمدن و آوردن و هر نسبت دیگرى نظیر اینها را به خدا ندهیم، مسئله نبودن نقص و حاجت در خداست، و اگر ما بتوانیم اینگونه نسبت ها را از معناى نقص و حاجت مجرد کنیم، نسبت نامبرده بى اشکال خواهد شد، بلکه باید گفت: چاره اى جز این تجرید نداریم، این معنا قابل انکار نیست که آنچه نام (چیز) بر آن صادق است از ناحیه خداست، پس باید بگوئیم: نسبت هر چیز به خدا نسبتى است که لایق به کبریائى و عظمت او باشد، (یعنى بگوئیم اگر همه اجسام از خداست نه به این معنا است که خود خدا هم جسم است، اگر آثار اجسام از او است، نه به این معنا است که خود او هم این اثر را دارد، اگر مى آید بطورى است که محتاج پا و بدن باشد).

چون عمل (آمدن) در میان موجودات جسمانى عبارت است از اینکه جسمى مسافتى را که بین آن و بین جسمى دیگر است با حرکت قطع کند، و به آن نزدیک شود، و اگر ما این خصوصیت مادیت را از عمل آمدن مجرد کنیم، و در نتیجه صرف نزدیکى و رفع فاصله و حائل میان دو چیز که غرض نهائى از آمدن است باقى بماند، چنین آمدنى را مى توانیم به خدا نسبت دهیم، و بطور حقیقت هم نسبت دهیم، نه بطور مجاز، پس آمدن خدا به سراغ کفار به معناى برطرف شدن موانع میان قضاى خدا و میان آنان است، و این خود یکى از حقایق قرآنى است که بحث هاى برهانى نمى تواند به آن دست یابد، مگر آنکه تواءم با امعان و تدبر باشد، و پیچ و خم هائى که در این راه است پشت سر گذاشته بتواند اثبات کند که حقیقت هستى و وجود اصیل حقیقتى داراى شدت و ضعف است. و به هر حال آیه مورد بحث متضمن و عید و تهدیدى است که آیه قبل به آن اشاره دارد که مى فرمود: ان الله عزیز حکیم و ممکن است تهدیدى باشد به عذابى که کفار در روز قیامت در پیش دارند، چون آیات مشابه آیه مورد بحث مانند آیه: (هل ینظرون الا ان تاتیهم الملائکه او یاتى امر ربک) ظهور در همین عذاب دارد. و ممکن است تهدیدى باشد به حادثه اى که وقوعش در دنیا متوقع است، و این احتمال بعد از مراجعه به بعد از آیه (ولکل امه رسول ) و آیه بعد از آیه: (فاقم وجهک للدین حنیفا) و نیز مراجعه به سوره انبیا و غیره در نظر قوت مى گیرد، چون از این موارد استفاده مى شود که آخرت آینده همین دنیا است، و ظهور تام هر حقیقتى است که در این دنیا است، و نیز ممکن است تهدیدى باشد به آینده اى که در انتظار آنان است چه در دنیا و چه در آخرت، و به هر حال جمله: (فى ظلل من الغمام ) را باید به معنائى گرفت که مناسب با موردش باشد.

وقضى الامر و الى اللّه ترجع الامور

از جمله (والى اللّه …) به خوبى بر مى آید که فاعل قضا هم خداى تعالى است و اگر نام خداى تعالى را نیاورد، و فرمود قضاى امر رانده مى شود، براى این بوده که مانند هر بزرگى دیگر اظهار عظمت و کبریا کند، که وقتى از وقوع احکامشان و صدور اوامرشان خبر مى دهند نمى گویند ما چنین کردیم ، بلکه مى گویند چنین و چنان شد، و اینگونه تعبیرها در قرآن کریم بسیار است.

بحث روایتى(پیرامون مراد از آیات یاد شده )

در تفسیر آیه (یا ایها الناس کلوا مما فى الارض حلالا طیبا…)، عده اى از روایات نقل کردیم که معنائى را که ما براى پیروى گامهاى شیطان کردیم تاءیید مى کرد، بدانجا مراجعه شود.
و در بعضى از روایات آمده که سلم عبارت است از ولایت، و معلوم است که این روایت مى خواهد یکى از مصادیق سلم را ذکر کند، که مکرر نظایر این تطبیق گذشت. و در توحید و معانى از حضرت رضا (علیه السلام ) روایت آورده که در تفسیر آیه: (هل ینظرون الا ان یاتیهم اللّه فى ظلل من الغمام ) فرمود: آیه شریفه اینطور نازل شده: (هل ینظرون الا ان یاتیهم الله بالملائکه فى ظلل من الغمام ) یعنى آیا منتظر جز این هستند که خدا ملائکه را با ابرهائى سیاه بفرستد و درباره آیه شریفه: (و جاء ربک و الملک صفا صفا) فرمود: خداى عزوجل متصف به آمدن و رفتن نمى شود او متعالى از این است که جابجا شود، پس منظور از آیه شریفه آمدن امر خداست، و تقدیر آن (و جاء امر ربک) است.
مؤلف: منظور امام رضا (علیه السلام ) این است که مراد آیه چنین است، نه اینکه آیه دراصل به این صورت نازل شده. البته در این میان معناى دیگرى هست که بعضى از مفسرین آن را احتمال داده اند.

و آن این است که استفهام در آیه انکارى باشد، و بخواهد تمام جمله را انکار کند، نه تنها مدخول خود را انکار کند.

بنابراین احتمال معناى آیه چنین مى شود: این کفار منتظر همین هستند که امرى محال محقق شود، و آن این است که خدا سوار بر ابرهائى سیاه به سراغشان آید، همانطور که یک جسم به نزدیک جسمى دیگر مى آید، و نیز انتظار دارند ملائکه نزدشان آید، امر و نهیشان کند، و حال آنکه چنین چیزى محال است، پس آیه شریفه بطور کنایه محال بودن این توقع را افاده مى کند، که کفار با پند و نصیحت به راه بیایند.
لیکن این توجیه با اینکه گفتیم آیات همه در یک سیاقند نمى سازد، چون لازمه وحدت سیاق این است که کلام متوجه به مؤ منین باشد، وچنین وضعى ندارند که به راه آمدنشان به وسیله نصیحت محال باشد، بلکه مؤ منین در راه هستند.
علاوه بر اینکه اگر سیاق کلام براى افاده این معنا بود خالى از رد بر کفار نمى بود، همچنانکه عادت قرآن در امثال این مقامات این است که گفتار طرف را رد مى کند، مانند آیه: (و قال الذّین لایرجون لقائنا: لولا انزل علینا الملائکه ؟ او نرى ربنا؟ لقد استکبروا فى انفسهم و عتوا عتوا کبیرا) و (قالوا اتخذ الرحمن ولدا سبحانه ).

از این هم که بگذریم اگر منظور از آیه مورد بحث چنین معنائى بود، دیگر جا نداشت جمله: (فى ظلل من الغمام ) را اضافه کند، و همچنین در بقیه کلمات هیچ نکته روشنى به چشم نمى خورد، و کافى بود بفرماید: (هل ینظرون الا ان یاتیهم اللّه ).

بحث روایتى دیگر

تفسیر آیه: (هل تنظرون …) و آیات مشابه آن در روایات ائمه اهل بیت (ع ) بر سه وجه

باید دانست که در روایات ائمه اهل بیت (علیه السلام ):

۱ – این آیه شریفه به روز قیامت تفسیر شده، چنانکه عیاشى در تفسیر خود از امام باقر (علیه السلام ) این روایت را آورده.

۲ – ونیز بروز رجعت هم تفسیر شده ، که مرحوم صدوق روایت آن را از امام صادق (علیه السلام ) نقل کرده.

۳ – و به ظهور مهدى (علیه السلام ) نیز تفسیر شده و عیاشى روایتش را در تفسیر خود به دو طریق از امام باقر (علیه السلام ) آورده.

و نظایر اینگونه روایات بسیار است، که اگر بخواهى کتب حدیث را صفحه به صفحه ببینى، خواهى دید که روایات بسیار زیادى از ائمه اهل بیت (علیهم السلام) در تفسیر بسیارى از آیات آمده ، که یا فرموده اند: مربوط به قیامت است، و یا فرموده اند: مربوط به رجعت است، و یا فرموده اند: مربوط به ظهور مهدى (علیه السلام )، و این نیست مگر به خاطر وحدت و سنخیتى که در این سه معنا هست.

و مردم چون هیچ بحثى پیرامون حقیقت روز قیامت نکرده اند، و زحمت این تحقیق را بخود نداده، و در نتیجه نفهمیده اند که قرآن کریم درباره این روز عظیم چه فرموده، لذا در باره این روایات دچار اختلاف شده اند، بعضى به کلى آنها را با اینکه صدها روایت است، و شاید از پانصد روایت که در ابواب مختلف نقل شده تجاوز کند طرح کرده اند، و بعضى دیگر دست به تاءویل و توجیه آنها زده اند، با اینکه ظهور آنها روشن است، و بلکه بعضى از آنها صریح در مفاد است، و بعضى دیگر که حد متوسط و راه میانه را رفته اند تنها به نقل آنها اکتفا نموده، از بحث پیرامون آنها خوددارى نموده اند.

بحث پیرامون رجعت

فرقه هاى اسلامى غیر شیعه که عامه مسلمین را تشکیل مى دهد، هر چند ظهور مهدى (علیه السلام) را قبول دارند، و روایاتش را به طرق متواتر از رسول خدا (صلى الله علیه و آله و سلم) نقل کرده اند و لیکن مساءله رجعت را انکار نموده، و آن را از مختصات شیعه دانسته اند، و چه بسا بعضى از کسانى که شیعه زاده اند، و اسما خود را شیعه مى شمارند، در این اعصار پیدا شده اند که مى گویند: روایات شیعه از احادیث دروغى است که دست یهود و یا کفارى که تظاهر به اسلام مى کردند، مانند عبد الله سبا و یارانش آنها را داخل در احادیث ما کرده اند. و بعضى دیگر در مقام ابطال رجعت از راه دلیل عقلى وارد شده و بطور خلاصه گفته اند: (مرگ امرى است که با در نظر گرفتن عنایت پروردگار هرگز بر هیچ زنده اى عارض نمى شود مگر بعد از آنکه آن موجود زنده به حد کمال رسیده باشد، و زندگیش کامل شده ، آنچه در قوه داشته به فعلیت رسیده باشد، و چنین موجودى که تمامى کمالات بالقوه اش فعلیت یافته ، اگر بعد از مردن

به دنیا برگردد، در حقیقت دوباره به حالت قوه وبرگشته است، و اینکه چیزى که فعلیت یافته برگردد و بالقوه شود امرى است محال، مگر اینکه مخبرى صادق که یا خود خداست و یا خلیفه اى از خلفاى او، از چنین برگشتى خبر دهند، همچنانکه در داستان هاى موسى، و عیسى، و ابراهیم (علیهم السلام) و داستان هائى از دیگران چنین خبرهائى آمده، ولى نه از خدا، و نه از یکى از خلفاى او خبر معتبرى نیامده که دلالت بر رجعت داشته باشد، و روایاتى که قائلین به رجعت به آن تمسک مى کنند تمام نیست، آنگاه شروع کرده اند به تضعیف روایات، و یکى یکى را رد کرده اند، نه صحیحى باقى گذاشتند و نه سقیمى.

مساله رجعت ورد بر منکرین آن

خوب توجه کن که این بیچاره نفهمیده که اگر دلیلش درست باشد، و راستى دلیل عقلى باشد صدر دلیلش ذیل آن راباطل مى کند، چون اگر چیزى محال ذاتى شد، دیگر استثنا بر نمى دارد، که با خبر دادن مخبر صادق از محال بودن برگشته ، و ممکن شود، بلکه مخبر هر که باشد وقتى از وقوع امرى محال خبر مى دهد، باید فورا صادق بودنش را تخطئه کرد، و به فرضى که نتوانیم در صادق بودنش شک کنیم ، ناگزیر باید خبرش را تاءویل کنیم ، و معنائى به آن بدهیم، که ممکن باشد، مثل اینکه اگر خبر داد که عدد یک نصف عدد دو نیست ، و یا خبر داد که تمامى خبرهاى صادق در عین صادق بودن کاذب است، که گفتیم اگر بتوانیم در راست گوئى این مخبر تشکیک مى کنیم، و اگر نتوانستیم ناگزیر کلامش را توجیه مى کنیم، بطوریکه از محال بودن در آید.

و اما اینکه گفت: چیزى که از قوه به فعلیت در آمده، دیگر محال است بالقوه شود، مطلبى است صحیح، و لیکن قبول نداریم که مسئله مورد بحث ما از این باب باشد، براى اینکه مورد فرض او با مورد فرض ما مختلف است ، مورد فرض او کسى است که عمر طبیعى خود را کرده، و به مرگ طبیعى از دنیا رفته باشد، که برگشتن او به دنیا مستلزم آن امر محال است، و اما مرگ اخترامى که عاملى غیر طبیعى از قبیل قتل و یا مرض باعث آن شود برگشتن انسان بعد از چنین مرگى به دنیا مستلزم هیچ محذور و اشکالى نیست، چون ممکن است انسان بعد از آنکه به مرگ غیر طبیعى از دنیا رفته در زمانى دیگر مستعد کمالى شود، که در زمانى غیر از زمان زندگیش موجود و فراهم باشد، و بعد از مردن دوباره زنده شود تا آن کمال را بدست آورد. و یا ممکن است اصل استعدادش مشروط باشد به اینکه مقدارى در برزخ زندگى کرده باشد، چنین کسى بعد از مردن و دیدن برزخ داراى آن مى شود، و دوباره به دنیا بر مى گردد، که آن کمال را به دست آورد، که در هر یک از این دو فرض مساءله رجعت و برگشتن به دنیا جایز است ، و مستلزم محذور محال نیست ، این گفتارى خلاصه و فشرده بود، درباره مساءله رجعت، و تمام حرف هاى آن موکول است به مقامى دیگر.

روایات ائمه اهل بیت علیهم السلام نسبت به اصل رجعت متواتر است و اما اینکه در یک یک روایات مناقشه کرده، و آنها را ضعیف شمرده، در پاسخش مى گوئیم: هر چند هر یک از روایت ها روایت واحد است، و لیکن روایات ائمه اهل بیت (علیهم السلام) نسبت به اصل رجعت متواتر است، به حدى که مخالفین مسئله رجعت از همان صدر اول این مسئله را از مسلمات و مختصات شیعه دانسته اند، و تواتر با مناقشه و خدشه در تک تک احادیث باطل نمى شود، علاوه بر اینکه تعدادى از آیات قرآنى و روایات که در باب رجعت وارد شده دلالتش تام و قابل اعتماد است، که ان شاء اللّه به زودى در موردى مناسب متعرض آنها مى شویم، مانند آیه : (و یوم نحشر من کل امه فوجا ممن یکذب بایاتنا) و آیات دیگر.

علاوه بر اینکه آیات دیگرى از قرآن دلالت اجمالى بر وقوع رجعت دارد مانند آیه: (ام حسبتم ان تدخلوا الجنه و لمایاتکم مثل الذین خلوا من قبلکم) که مى فهماند آنچه در امت هاى گذشته رخ داده ، در این امت نیز رخ خواهد داد، و یکى از آن وقایع مسئله رجعت و زنده شدن مردگانى است که در زمان ابراهیم و موسى و عیسى و عزیر و ارمیا و غیر ایشان اتفاق افتاده، باید در این امت نیز اتفاق بیفتد.

همچنانکه رسول خدا (صلى الله علیه و آله و سلم) هم کلامى دارند که بطور اجمال مى فهماند آنچه در امت هاى سابق اتفاق افتاده در این امت نیز اتفاق خواهد افتاد، و آن این است که فرمود: به آن خدائى که جانم به دست اوست، که شما مسلمانان با هر سنتى که در امت هاى گذشته جریان داشته روبرو خواهید شد، و آنچه در آن امت ها جریان یافته مو به مو در این امت جریان خواهد یافت، بطوریکه نه شما از آن سنت ها منحرف مى شوید، و نه آن سنت ها که در بنى اسرائیل بود شما را نادیده مى گیرد. از اینهم که بگذریم این قضایائى که ائمه اهل بیت (علیه السلام ) خبر داده اند جزء ملاحم و اخبار غیبى مربوط به آخر الزمان است، و راویانى آنها را آورده اند که مربوطند به قرن ها قبل از این و کتبشان از زمان تاءلیف تاکنون محفوظ مانده،

و نسخه آنها دست نخورده، و ما تاکنون به چشم خود دیده ایم پاره اى از آنچه آن حضرات پیشگوئى کردند بدون کم و زیاد به وقوع پیوست، قهرا باید نسبت به بقیه آنها نیز اعتماد کنیم، و به صحت همه آنها ایمان داشته باشیم.

👈بیان اینکه بین نشئه دنیا و نشئه قیامت مزاحمتى نیست همانگونه که بین عالم برزخ وعالم دنیا هم مزاحمتى وجود ندارد👉

حال به آغاز سخن برگردیم، که مى گفتیم: یک آیه گاهى تفسیر مى شود به روز قیامت، و گاهى به رجعت، و گاهى به روزگار ظهور مهدى (علیه السلام)، اینک مى گوئیم: آنچه از کلام خداى تعالى درباره قیامت و اوصاف آن به دست مى آید، این است که قیامت روزى است که هیچ سببى از اسباب، و هیچ کارى و شغلى از خداى سبحان پوشیده نیست، روزى است که تمامى اوهام از بین مى رود، و آیات خدا در کمال ظهور ظاهر مى شود، و در سراسر آیات قرآنى و روایات هیچ دلیلى به چشم نمى خورد که دلالت کند بر اینکه در آن روز عالم جسمانى به کلى از بین مى رود، بلکه بر عکس ادله اى به چشم مى خورد که بر خلاف این معنا دلالت دارد، چیزى که هست این معنا استفاده مى شود که در آن روز بشر یعنى این نسلى که خداى تعالى از یک مرد و زن به نام آدم و همسرش پدید آورده قبل از قیامت از روى زمین منقرض ‍مى شود.
و خلاصه میان نشاءه دنیا و نشاءه قیامت مزاحمت و مناقضتى نیست تا وقتى قیامت بیاید دنیا به کلى از بین برود، همچنانکه میان برزخ که هم اکنون اموات در آن عالمند، با عالم دنیا مزاحمتى نیست و دنیا هم مزاحمتى با آن عالم ندارد، همچنانکه از آیه: (تاللّه لقد ارسلنا الى امم من قبلک فزین لهم الشیطان اعمال هم فهو ولیهم الیوم ، و لهم عذاب الیم). این نبودن مزاحمت، استفاده مى شود.
این حقیقت روز قیامت است، روزى که مردم براى رب العالمین بپا مى خیزند روزى که همه اسرارشان آشکار مى شود، چیزى از ایشان بر خدا پوشیده نمى ماند، و بهمین جهت است که گاهى از روز مرگ به روز قیامت تعبیر مى شود چون روز مرگ هم روزى است که پرده ها از روى اسباب براى میت کنار مى رود، همچنانکه از على (علیه السلام) روایت شده که فرمود: (من مات قامت قیامته، هر کس بمیرد قیامتش بر پا مى شود) که ان شاء اللّه بیان همه اینگونه روایات خواهد آمد.

روز ظهور مهدى (ع ) و روز رجعت و روز قیامت مراتب مختلف یک حقیقت هستند

و روایاتى که رجعت را اثبات مى کند هر چند آحاد آن با یکدیگر اختلاف دارند، الا اینکه با همه کثرتش (که در سابق گفتیم متجاوز از پانصد حدیث است) در یک جهت اتحاد دارند، و آن یک جهت این است که سیر نظام دنیوى متوجه به سوى روزى است که در آن روز آیات خدا به تمام معناى ظهور ظاهر مى شود، روزى که در آن روز دیگر خداى سبحان نافرمانى نمى شود، بلکه به خلوص عبادت مى شود، عبادتى که مشوب و آمیخته با هواى نفس نیست، عبادتى که شیطان و اغوایش هیچ سهمى در آن ندارد، روزى که بعضى از اموات که در خوبى و یا بدى برجسته بودند، یا ولى خدا بودند، و یا دشمن خدا، دوباره به دنیا بر مى گردند تا میان حق و باطل حکم شود. و این معنا به ما مى فهماند روز رجعت خود یکى از مراتب روز قیامت است، هر چند که از نظر ظهور به روز قیامت نمى رسد، چون در روز رجعت باز شر و فساد تا اندازه اى امکان دارد، به خلاف روز قیامت که دیگر اثرى از شر و فساد نمى ماند و باز بهمین جهت روز ظهور مهدى (علیه السلام) هم معلق به روز رجعت شده است چون در آن روز هم حق به تمام معنا ظاهر مى شود، هر چند که باز ظهور حق در آن روز کمتر از ظهور در روز رجعت است. و از ائمه اهل بیت (علیه السلام) نیز روایت شده که فرموده اند ایام خدا سه روز است ، روز ظهور مهدى (علیه السلام) و روز برگشت، و روز قیامت، و در بعضى از روایات آمده : ایام خدا سه روز است، روز مرگ و روز برگشت و روز قیامت. و این معنا یعنى اتحاد این سه روز بر حسب حقیقت، و اختلاف آنها از نظر مراتب ظهور باعث شده که در تفسیر ائمه علیه السلام بعضى آیات گاهى به روز قیامت، و گاهى به روز رجعت، و گاهى به روز ظهور مهدى (عجل الله) تفسیر شود، و در سابق هم گذشت که گفتیم چنین روزى فى نفسه ممکن است، بلکه واقع هم هست، و منکر آن هیچ دلیلى بر نفى آن ندارد.

خواننده گرامی نظرات علامه بزرگوار طباطبایی را در تفسیر المیزان در مورد نشئه ظهور ملاحظه نمایید. سخنان ایشان با آنچه که از کلیپ تقطیع شده علامه حیدری استنباط می شود و ایشان نقل می نمایند اندکی تفاوت دارد.
ظهور در زمین مادی ما رخ می دهد منتهی در شرایط رجعت
و این به نظر ما و اساتیدمان آن هنگامی است که عوالم لطیف تر و دخانی و یا اثیری مرئی شود و مرز عوالم باز شود. و زمین مادی ما در آن هنگام به گونه ای دیگر برای ما ساکنینش خواهد بود. وگرنه حضرت در کعبه ندای الا یا اهل العالم انا بقیه الله سر خواهند داد و ۳۱۳ تن از یارانش با حضرتش بیعت خواهند نمود.

عزیزان می توانند به تفسیر المیزان، تفسیر آیه ۲۴۳ سوره مبارکه بقره و همچنین تفسیر آیه ۸۳ سوره مبارکه نمل نیز مراجعه نمایند و سایر مباحث رجعت را از دیدگاه علامه طباطبایی مطالعه نمایند.
در باب اینکه رجعت پیش از یوم الحشر و قیامت کبری که در آستانه ظهور امام عصر عجل الله انجام می شود. آیا همین بدن عنصری ای خواهد بود که رجعت کنندگان در هنگام زندگی داشته اند. باید بگویم همانگونه که پیشتر گفته ام آنچه که فقیر یافته ام این است که عمده رجعت کنندگان جسم عنصریشان در زیر خاک است. اما در عوالم گوناگون اثیری روی زمین مادی ما با قالب اثیری زندگی می نمایند و در واقع وارد عالم برزخ پس از مرگ نشده اند. و چون مرزها باز شود و جنیان و سایر موجودات مرئی شوند اینان نیز مرئی خواهند شد. و قالب اثیریشان (اثیر=طبیعت پنجم با اتر اشتباه نشود) متراکم و مادی خواهد شد.

منبع:https://eitaa.com/soltannasir

مطلب پیشنهادی

داستان گل سرخ (رُز) ۸

داستان گل سرخ (رُز)۸ {کرکس ۱ }   ابتدا این توضیح را بدهم که چرا …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

4 × یک =