راه حل حذف ارز ترجیحی

دولت دست من نیست و من طرحم رو گفتم که سه مرحله داره. دولت هم کاری با من نداره و مجری حرفهای کانال من نیست و کار خودش رو میکنه. از نظر من باید با تبیین درست ارز ترجیحی کامل حذف شود چون جز رانت و فساد حاصلی نداشته و دولت های مختلف انقلابی و اصلاح طلب مبتلا به فساد و رانت شدند، دو باید به مردم بگن دارن چیکار میکنند و با هماهنگی تمام دستگاه ها حذف شود و برنجی که در هند کیلویی نیم دلاره، ۲۰۰ هزار نشه و نهایتا با دلار آزادم بیارن میشه ۸۰ هزار تومان. سه ارزی که دلاری به اونا میدادند به صورت دلاری به مردم بدهند یا قانون محکمی بذارن هرماه معادل دلاریش رو بدهند چون در این زمینه بهترین کار رو احمدی نژاد کرد ولی یارانه ریالی بود و همه چی گران شد جز یارانه. احمدی نژاد ۲۰ دلار یارانه میداد الان میشه نفری ۲۷۰۰.
درمورد ارز ترجیحی و یارانه های پنهان اگر کامل حذف شود بله حدود ۷ میلیون میشود ولی امسال که ارز رو دادند و پولی نمونده و سال بعد هم باز مشخص نیست چی بشه.

 

✍️ انحصار و اقتصاد رانتی

من نظر خودم را درباره‌ی اقتصاد بارها گفته‌ام و بنابردرخواست شما عزیزان، جمع‌بندی‌اش را عرض می‌کنم.
برداشت من، بر اساس سخنان اسلام، نظر کارشناسان اقتصادی و تجربه‌ی میدانی، در چند محور خلاصه می‌شود:

۱. ریشه‌ی اصلی مشکل اقتصاد ایران: انحصار
مشکل اصلی اقتصاد کشور، انحصار است. تا زمانی که انحصار وجود دارد، هیچ‌چیز درست نخواهد شد.
از خودرو تا برنج، درگیر انحصار هستیم. اسلام با انحصار مخالف است و تجربه‌ی عملی هم نشان داده انحصار نه موجب رشد می‌شود و نه به نفع مردم؛ بلکه فقط رانت، فساد و ناکارآمدی تولید می‌کند.

نمونه‌ی روشن آن خودروسازی است؛ صنعتی که سال‌ها حمایت شده اما نتیجه‌اش وضعیتی است که همه می‌بینیم. امروز ۹۹ درصد مردم خودرو را با قیمت بازار آزاد می‌خرند. در چنین شرایطی، منطقی است که قیمت آزاد شود و در کنارش واردات واقعاً آزاد گردد. اما هیچ‌کدام انجام نمی‌شود، چون باید هر بار چند میلیون نفر در صف ثبت‌نام بایستند تا گفته شود «مشتری داریم»؛ در حالی که بسیاری از مردم فقط به امید فروش حواله ثبت‌نام می‌کنند. این نشانه‌ی ثروت و رونق نیست؛ نشانه‌ی فقر و فشار اقتصادی است.

۲. ارز ترجیحی؛ منبع فساد
ارز ترجیحی به‌طور ذاتی موجب فساد شده و باید هر نوع ارز رانتی حذف شود.
وقتی ارز ترجیحی حذف نمی‌شود، عده‌ای ارز ارزان می‌گیرند و می‌خورند، اما مردم کالا را با قیمت ارز آزاد می‌خرند. مثال روشن آن برنج است:
برنج هندی حدود نیم دلار قیمت دارد. با دلار آزاد، هزینه‌ی حمل و سود، قیمت نهایی باید حدود ۸۰ هزار تومان باشد، نه ۱۸۰ هزار تومان.
با ارز ترجیحی هم باید حدود ۲۰ هزار تومان عرضه می‌شد، نه ۶۰ هزار تومان.

بنابراین، ارز ترجیحی باید حذف شود؛ اما به شرط اجرای هم‌زمان چند اقدام ضروری:

۱. بازار به‌طور سخت‌گیرانه کنترل شود؛ هر مغازه‌دار یا واردکننده‌ای که گران‌فروشی کرد، مجوزش باطل و جریمه‌ی سنگین شود.
۲. احتکار جرم جدی تلقی شود؛ کالای احتکارشده مصادره و با قیمت واقعی بین مردم توزیع شود.
۳. یارانه دلاری آن مستقیماً به مردم داده شود، یا قانون شود که معادل قیمت روز دلار آزاد به مردم پرداخت گردد.

من با حذف ارز ترجیحی فقط در صورت اجرای این سه مرحله موافقم؛ وگرنه حذف بدون این بسته‌ی کامل، مردم را متضرر می‌کند.
در وضعیت فعلی، چه ارز حذف شود چه نشود، یا دولت می‌خورد یا رانت‌خوار؛ مردم همیشه بازنده‌اند.

۳. آزادسازی قیمت‌ها، بدون رانت
من با آزادسازی قیمت‌ها موافقم و با هر نوع رانت مخالفم؛ اما باید نظر کامل اسلام اجرا شود.

تولیدکننده باید آزاد باشد کالای خود را صادر کند یا در داخل بفروشد. مثلاً نباید جلوی صادرات گوشت را بگیریم تا دامدار ضرر بدهد و مردم گوشت ارزان بخرند.
قیمت گوشت باید معادل قیمت جهانی باشد، چه داخل و چه خارج؛ در عین حال، نه رانت ویژه به دامدار داده شود و نه یارانه‌ی پنهان.

مثلاً قیمت گوشت در اروپا حدود ۱۴ دلار است، اما میانگین حقوق کارمند حدود ۴۰۰۰ دلار است (یعنی معادل ۲۸۰ کیلو گوشت).
در ایران گوشت حدود ۸۰۰ هزار تومان است و میانگین حقوق ۴۰ میلیون تومان؛ یعنی حدود ۵۰ کیلو گوشت.
در نتیجه، هم تولیدکننده تحت فشار است، هم مردم ناراضی‌اند؛ ریشه‌ی آن هم انحصار و سیاست‌گذاری غلط است.

در کنار همه‌ی این‌ها، باید آن بخش دیگر نگاه اسلامی را دید:
نفت، گاز و منابع طبیعی مال مردم هستند.
اگر مستقیماً به مردم داده می‌شود، باید رایگان باشد و فقط هزینه‌ی انتقال دریافت شود.
و اگر فروخته می‌شود، باید پولش یا مستقیم به مردم برگردد یا صرف زیرساخت‌های عمومی شود که همه از آن بهره‌مند باشند.

اقتصاد ایران سال‌هاست معتاد شده و ترک اعتیاد، تدریجی و مرحله‌به‌مرحله است.
دولت‌ها معمولاً می‌خواهند «آدم خوب داستان» باشند، به همین دلیل از اقدامات اساسی فرار می‌کنند؛ چون شروع اصلاحات واقعی ـ به تعبیر پروفسور پسران ـ منجر به ریاضت و سختی اقتصادی مقطعی می‌شود. اما بعد از این جراحی و خون‌ریزی، اقتصاد می‌تواند روی پای خودش بایستد.

تا امروز، هیچ‌کس جرئت ورود جدی به این اصلاحات را نداشته است.
این دولت هم در حرف، نیت اصلاح اقتصادی دارد، اما چون با مردم صادقانه توضیح نمی‌دهد و بسته‌ی اصلاحی کاملی اجرا نمی‌کند، به‌نظر من موفق نخواهد شد.

این نظر شخصی من است؛ وحی منزل نیست.
این‌که چه کسی چه می‌گوید یا دولت چه می‌کند، ربطی به من ندارد.
من فقط مسئول حرف‌ها و مواضع خودم هستم. یاعلی…